Desteğinize ihtiyacım var

Şu an bu satırları yazacak gücü bile kendimde zor buluyorum ama içimdeki o sessiz çığlığı bir yere bırakmazsam boğulacağım. 17 yaşındayım. Hayatımın en "parlak" olması gereken döneminde, manik depresyon geçiriyorum aylardır ve derin bir yalnızlığın pençesindeyim.

Çok yalnızım arkadaş sayım 0 bildiğiniz 0, kimsesiz ve yapayalnızım. Geçenlerde dayanamadım, Allah'a sitem ettim. "Bana birini gönder, artık bu yükü tek başıma taşımak istemiyorum" dedim. Ve birisi geldi. 4 gün sürdü... Sadece 4 gün.

Tanıştığım bir kızdı ve biraz hani ilgi sevdalısıydı sürekli ilgi istiyordu ve ileri gidiyordu yakın olmak istiyordu ve ben ona karşı dürüst oldum, sınırlarımı çizdim, gerici görünme pahasına karakterimden ödün vermedim.. En son benim bu kendi sınırlarını koruma konum yüzünden tartıştık ve son mesaj olarak, mentalinin kötü olduğunu bildiğim için en şefkatli halimle "Merak ettim seni, umarım iyisindir" diye bir mesaj attım. Sonuç ne mi oldu? Engellendim.
Şimdi soruyorum size ve yukarıdakine:

"İnsanlar tesadüfen karşılaşmazlar onları buluşturan Allah’tır."


Neden? En çok ihtiyacım olduğu anda bir umut
ışığı yakıp, neden 4 gün sonra onu daha büyük bir karanlıkla geri alıyorsun? Ben mi çok anormalim yoksa bu dünya mı "saf" olan her şeyi ezmeye programlı? Aylardır bir imtihan içerisindeyim ve artık dayanamıyorum. Bugün zihinsel ve duygusal olarak aşırı yoruldum, ağladım ve gün bitmeden bu sürpriz beni yakaladı.

Sınırları korumaya çalıştıkça, dürüst kaldıkça daha çok dövülüyorum sanki. Artık "normal biri" olmak, sadece göğsümün ağrımadan nefes almasını istiyorum. Hissizleşiyorum ve bu beni korkutuyor. Yıllardır yapayalnızım. Değer, sevgi görememe konusunda konuşsam sayfalar yazarım kendim hakkımda

Sizce Allah gerçekten sevdiği kulunu böyle mi imtihan eder, yoksa ben sadece bu evrende unutulmuş bir atık mıyım?
Okuduğunuz için teşekkürler, sadece duyulmaya ihtiyacım vardı.