Süper Lig’de bir sezon daha Galatasaray şampiyonluğuyla tamamlandı. Galatasaray müzesinde üst üste 4’üncü toplamda 26’ncı şampiyonluk kupasına yer açtı. Bu şampiyonluğu özetleyen tek bir kelime var “istikrar”.

Okan Buruk, Abdülkerim Bardakcı, Barış Alper Yılmaz, Lucas Torreira, Yunus Akgün, Davinson Sanchez ve Mauro Icardi değişilmezler listesinin başında.


Eleştirinin de övgünün de aslan payı Okan Buruk’a ait. 1997-2000 arasında futbolcu 2023-2026 arasında da teknik adam olarak şampiyon apoletini taktı.


Egoları yönetemedi, lider olamadı, taviz verdi, kadro tercihi yanlıştı, oyunu okuyamadı gibi argümanları şampiyonlukla çürüttü. Günün sonunda 4 sene boyunca ezeli rakiplerinizi yanınıza yaklaştırmıyorsanız işinizi doğru yapıyorsunuz demektir. Bakalım 5 sene üst üste rekoru gelecek mi?


Şampiyonlukta yabancı isimleri bir çırpıda saymak kolaydır. Zor olan Türk futbolcularla bunu başarmaktır. Barış, Abdülkerim, Yunus ve Eren’in yanına Uğurcan Çakır’ı eklemek bir vizyondur. Bu vizyon da Dursun Özbek’e aittir.

Osimhen paragrafına gelelim. Takımın abisi, en sükselisi, en hızlısı, en golcüsü, en tutkulusu Osimhen, gelmeden önce düşündüklerini tek tek yaşıyor. Şampiyonluk, Avrupa’da her sene çıtanın yükselmesi, taraftarın kendisini kabullenmesi Solo il Gala’nın hayata geçirdikleri.


Ve Mauro Icardi. Galatasaray tarihinin en golcü yabancı futbolcusu olarak veda ediyor. Safkan bir golcü olarak hatırlanacak rakipleri tarafından bile. Nilüfer 1985 yılında Erkekler Ağlamaz demişti ama bu vedaya Icardi bile gözyaşı döküyorsa aşkın büyüklüğünü siz düşünün.